R E K L A M A
R E K L A M A

FAJBUSIEWICZ: Zbrodnia, którą prawie przeoczono

Wśród nieprzedawnionych zbrodni od lat czekających na rozwiązanie dominują sprawy z lat 90. ubiegłego wieku i początku XXI wieku. Sporą grupę stanowią wśród nich zabójstwa osób starszych, najczęściej mieszkających samotnie i rzadko utrzymujących kontakty towarzyskie. Co może dziwić, niemal wszystkie te zbrodnie mają charakter rabunkowy, choć ich ofiarami są zazwyczaj ludzie bardzo ubodzy. Dziś o jednym z takich tragicznych zdarzeń. Gdyby jednak nie dociekliwość prokuratora, śmierć starszej mieszkanki Łodzi zostałaby ujęta w policyjnych statystykach jako zgon naturalny. 

Fot. Pexels

86-letnia Alfreda R. mieszkała od wielu lat samotnie w jednym z łódzkich blokowisk przy ulicy Prądzyńskiego. Choć miała w tym mieście daleką rodzinę, utrzymywała z nią kontakty sporadyczne. Od wielu lat żyła wyłącznie z emerytury, przeznaczając ją na żywność, niezbędne leki i stałe opłaty. Mimo podeszłego wieku była osobą w pełni samodzielną. Sama dbała o porządek w mieszkaniu, sama robiła zakupy w pobliskich sklepach. Staruszka potrafiła nawet naprawić drobne usterki w mieszkaniu. Była osobą niekonfliktową, lubianą, jednak nie utrzymywała z nikim bliższych kontaktów. Nikt jej też w niczym nie pomagał ani jej nie odwiedzał.

Jak ustalili później śledczy, nie przyjmowała w domu żadnych gości. Kobieta miała bardzo dziwny zwyczaj, który pośrednio miał później związek ze zbrodnią – regularnie wietrzyła mieszkanie, otwierając równocześnie okna oraz drzwi na klatkę schodową. Robiła to codziennie, bez względu na porę roku i zewnętrzną temperaturę. Kilka dni przed śmiercią właściwie nie opuszczała mieszkania, a w sylwestrowy wieczór sąsiedzi słyszeli głośno grający telewizor. Ostatni raz widzieli panią Alfredę żywą, gdy wracała do mieszkania 1 stycznia 2001 r. Nigdy nie udało się ustalić, co staruszka robiła i gdzie była. 3 stycznia sąsiad, wychodząc do pracy około godz. 7.30, zauważył zamknięte drzwi do mieszkania pani Alfredy. Gdy wrócił około godz. 17, nie zwrócił uwagi na mieszkanie sąsiadki. Jednak kiedy ponownie wychodził z domu około godz. 18, zobaczył otwarte drzwi. Choć zdarzało mu się to bardzo rzadko, zajrzał do środka. Na podłodze leżała pani Alfreda z niewielką ranką na głowie. Natychmiast wezwał pogotowie, sądząc, że starsza pani zasłabła. Lekarz stwierdził zgon kobiety, przyjmując, że miał on naturalny charakter, w związku z czym policjanci nie podjęli rutynowych działań, z oględzinami włącznie. Mieszkanie nie było splądrowane.

A czy zginęły jakieś wartościowe rzeczy? Tego nie udało się ustalić ani wtedy, ani później. Nie było bowiem osób orientujących się w sytuacji materialnej pani Alfredy. Trudno było nawet znaleźć kogoś, kto kiedykolwiek widział wnętrze jej mieszkania. Przy zgonach uznawanych za naturalne sekcję zwłok zleca się bardzo rzadko. W tym przypadku dyżurny prokurator miał chyba jakąś intuicję, gdyż postanowił ją przeprowadzić. Po 10 dniach od śmierci Alfredy policja otrzymała wyniki sekcji zwłok. Wynikało z nich, że doszło do przestępstwa. Przyczyną zgonu było bowiem uduszenie, najprawdopodobniej poduszką lub innym miękkim przedmiotem, którym sprawca zakrył twarz ofierze. Prawie po dwóch tygodniach dokonano szczegółowych oględzin mieszkania, przez które w międzyczasie przewinęło się sporo osób. W mieszkaniu właściwie nie znaleziono żadnych ważnych śladów związanych z tą zbrodnią. Podjęte z dużym opóźnieniem czynności śledcze pozwoliły jedynie na ustalenie, że w dniu zabójstwa około godz. 14 na ul. Prądzyńskiego przebywał nieznany mężczyzna, wyraźnie pijany. Osobnik ten „odwiedzał” kolejne bloki i dobijał się do drzwi i okien mieszkańców. Dzięki świadkom – mieszkańcom tego osiedla – udało się ustalić jego ogólny wygląd. Podchmielony włóczęga miał około 30 lat. Na głowie miał ciemną wełnianą czapkę. Ubrany był w zieloną kurtkę i spodnie od dresu, z lampasami.

Niestety, nie udało się znaleźć świadków, których relacje pozwoliłyby na sporządzenie portretu pamięciowego tego mężczyzny. Policja uważała go za najbardziej prawdopodobnego sprawcę zabójstwa, gdyż mógł przypadkowo trafić na otwarte drzwi mieszkania pani Alfredy. Stan upojenia alkoholowego sprawcy może też uzasadniać ujawnione w czasie sekcji zwłok obrażenia narządów płciowych ofiary. Upłynęło 25 lat od tej zbrodni i jej sprawca pozostaje nieznany. Wiesz coś o tej zbrodni – pisz: [email protected] 

2026-11-22

Michał Fajbusiewicz