Według informacji amerykańskiego wywiadu, Iran rozmieszcza w cieśninie Ormuz miny pływające zakotwiczone tuż pod powierzchnią wody. Jednym z typów jest irańska mina Mahan 3 o masie 300 kg, wyposażona w czujniki akustyczne, które wykrywają obecność statku z odległości około 3 metrów, niezależnie od materiału, z którego wykonany jest kadłub jednostki. Drugi rodzaj, zidentyfikowany przez Amerykanów, to 220-kg mina denne Maham 7, którą można rozstawiać z małych kutrów lub śmigłowców. Jest przeznaczona do atakowania mniejszych jednostek, takich jak barki desantowe czy okręty patrolowe, i może być używana na wodach o głębokości od 3 do 91 metrów.
W odpowiedzi na tego typu zagrożenia Stany Zjednoczone stosują strategię eliminowania wszelkich irańskich jednostek zdolnych do rozmieszczania min. Do tego celu wykorzystują przede wszystkim śmigłowce Apache oraz samoloty wsparcia bliskiego A-10.
Stacja CBS zaznaczyła, że nie ma pewnych danych co do całkowitej liczby min morskich w posiadaniu Iranu, jednak wcześniejsze szacunki wskazywały na przedział od 2 do 6 tysięcy.
Zgodna na przepłynięcie przez Ormuz
W tym samym czasie Iran oficjalnie poinformował członków Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), że statki, które nie będą uznane za wrogie, mogą przepływać przez cieśninę Ormuz, pod warunkiem wcześniejszego uzgodnienia tranzytu z władzami w Teheranie. W liście skierowanym do 176 państw członkowskich IMO irańskie ministerstwo spraw zagranicznych poinformowało, że Teheran podjął niezbędne i proporcjonalne działania, by uniemożliwić agresorom i ich zwolennikom wykorzystanie cieśniny Ormuz do prowadzenia wrogich operacji. O sprawie poinformował Financial Times.
W praktyce oznacza to, że jednostki związane ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem nie będą mogły swobodnie przepływać przez ten strategiczny szlak wodny. Eksperci wskazują, że działania Iranu mają wymiar finansowy, służący osiągnięciu konkretnych korzyści ekonomicznych.
Liczne doniesienia potwierdzają, że Iran oferuje przeprawę przez swoje wody terytorialne w cieśninie w zamian za kwotę sięgającą nawet 2 mln dolarów. To próba wymuszenia, a tankowce chętnie płacą – oceniła Natalie Klein z amerykańskiego think-tanku Defence of Democracies.