Niektóre pomiary zdobywano w osobliwy sposób: w latach 20. XX wieku przyrodnik jechał obok widłorogów i strzelał w powietrze, by utrzymać je w biegu. Dziś pomagają nam GPS-y.
Duże ciało trudniej rozpędzić, a mięśnie mają ograniczony zapas energii. Słoń afrykański osiąga 35 km/godz., ale potrzebuje około 7,5 sekundy, by dojść do maksimum. Sto metrów pokonałby mniej więcej w 14 sekund. To dobry wynik, choć Usain Bolt nie musiałby oddawać mu medalu, bo Jamajczyk rozpędzał się do około 44 km/godz. Nosorożec biały osiąga 40 km/godz., a niedźwiedź grizzly nawet 50. Żyrafa pędzi 60 km/godz., zebra 71, struś 83, a gepard aż 93 km/godz. Wiewiórka i borsuk też ruszają z kopyta: osiągają około 30 km/godz., czyli poruszają się szybciej niż niejeden weekendowy biegacz. Na trasie 5 km zwierzęta wypadają inaczej. Jeśli pokonujesz ten dystans w 40 minut, biegniesz z prędkością nornika leśnego. Pół godziny to tempo szczura lub chomika, 25 minut – myszy, a 20 – skunksa albo świstaka. Olimpijczyk Andy Baddeley przebiegł parkrun w 13 minut i 48 sekund, szybciej niż długonosy potoroo. Jest jednak haczyk: zwierzęta nie utrzymują sprintu aż do mety. Ludzie lepiej znoszą długie biegi. Pocimy się, mamy mniej sierści i potrafimy biec, nawet gdy mięśnie protestują. Antylopy widłorogie pokonują jednak 11 km w 10 minut, więc nasza przewaga ma swoje granice. Husky mogłyby pobić ludzki rekord maratonu, a wytrenowany koń zwykle wygrałby na płaskiej trasie. Psy zaprzęgowe pokonują 1600 km w nieco ponad tydzień. Człowiek potrzebowałby na podobny wyścig znacznie więcej czasu.
W sprincie większość zwierząt zostawiłaby nas daleko z tyłu. Na długim dystansie potrafimy jednak odwrócić role, bo człowiek umie biec długo, gdy inni dawno tracą siły. W tym wyścigu nie zawsze wygrywa najszybszy – czasem ten, kto nie odpuszcza.