W sobotę mija 44. rocznica wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. Decyzję o tym ogłosił 13 grudnia 1981 roku o godz. 6 rano gen. Wojciech Jaruzelski. Stanął on na czele powołanej wówczas 21-osobowej Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. Żeby zapanować nad krajem nadano wojsku, milicji i innym służbom nadzwyczajne uprawniania, jednocześnie znacząco ograniczając swobody obywatelskie.
Żeby kontrolować społeczeństwo najpierw wyłączono telefony, co nie tylko uniemożliwiało komunikowanie się ludzi między sobą, ale nawet wezwanie karetki pogotowia czy straży pożarnej. Po odblokowaniu linii rozmowy były podsłuchiwane.
Początkowo nie działała też telewizja. Gdy ją uruchomiono emitowane programy podlegały ścisłej kontroli, a prowadzący wiadomości występowali przed kamerami w mundurach.
Na ulicę wyszły uzbrojone patrole wojskowe i milicyjne. Obowiązywał zakaz zgromadzeń i przebywania w miejscach publicznych.
Prywatne przesyłki pocztowe (listy, paczki) były otwierane i sprawdzane pod kątem treści i zawartości. Ograniczono także możliwość przemieszczania się pomiędzy miastami.
Operacja była przygotowana starannie i w wielkiej tajemnicy. Zaangażowano w niej 70 tys. żołnierzy, 30 tys. milicjantów, 1750 czołgów, 1900 wozów bojowych i 9 tys. samochodów.
Tuż po chwili ogłoszenia dekretu o wprowadzeniu stanu wojennego zaczęły się aresztowania działaczy należących do opozycji politycznej, kierownictwo Solidarności” oraz osoby cieszące się autorytetem moralnym wśród społeczeństwa. Rano zatrzymanych było już około 3 tys. osób. Tych, którym udało się ukryć poszukiwano i ścigano do skutku. Większość instytucji i przedsiębiorstw została zmilitaryzowana (podlegała wojsku). Wyrzucono z pracy lub zatrzymano wielu dziennikarzy. Zawieszono działalność organizacji społecznych, a nawet zamknięto szkoły i uczelnie.