R E K L A M A
R E K L A M A

Nasza rewolucja. Recenzja Skiby

Listy z więzienia pisane przez Jacka Kuronia do żony Grażyny Kuroń, zwanej przez wszystkich Gajką, publikował swego czasu kwartalnik historyczny „Karta”, który od lat zajmuje się dokumentowaniem współczesnej historii.

Kadr z filmu

Właśnie one były inspiracją do nakręcenia „Naszej rewolucji”, najnowszego filmu Piotra Domalewskiego o Kuroniach. I tu pojawia się pytanie: Czy działacz opozycji w czasach komuny, który dzielnie walczy z systemem, może też kochać kobietę? Czy ma kochać tylko swoją walkę i Polskę?

Bałem się, że Domalewski w tym obrazku zaprezentuje nam hagiografię znanego działacza KOR i Solidarności przeplataną jakimiś czułościami do żonki, ale tak na szczęście nie jest. Krytycy kręcą nosem i przekonują, że film jest sztampowy, a wręcz schematyczny. Oto dzielny i nieco szalony bojownik walczy o wolność wraz z grupą współpracowników, a obok niego wierna żona. Wyciszona, dbająca, by zawsze miał paczkę fajek, gdy idzie do paki, i smażąca kotlety w chaosie zebrań współpracowników KOR.

I takie scenki się pojawiają, ale na szczęście nie dominują w filmie, podobnie jak brutalne sceny z interwencji milicji gnębiącej opozycjonistów. Dla mnie główną bohaterką jest właśnie Gaja Kuroń, rewelacyjnie zagrana przez Magdalenę Popławską. To ona, zakochana w tym „brzydalu” Kuroniu, okazuje się, kiedy trzeba, najbardziej sprytna i cwana, a gdy trzeba – romantyczna. A w sytuacji ostatecznej, gdy Kuroń jest kuszony wyjazdem za granicę – najbardziej twarda. Arek Jakubik w roli Kuronia jest świetny, ale to Popławska zabiera mu całe przedstawienie.

Jest kilka takich momentów, gdy filmowy Jacek zastanawia się, czy nie rzucić tego wszystkiego w cholerę i żyć normalnie, bez milicji na karku i strajków pod pachą. Ma wątpliwości, różne dylematy, i wówczas to Gajka utwierdza go, że należy iść raz obraną drogą. Ma się wrażenie, że gdyby nie ona, Kuroń mógłby dawno zwątpić i udać się na wakacje.

Zwykle to kobiety mówią facetom, aby dali sobie już spokój z tą polityką, bo niszczy im życie, ale tym razem jest inaczej. Miłość w czasach komuny okazuje się możliwa, nawet w centrali opozycjonistów.

Na uwagę zasługuje też Jacek Koman w roli Marka Edelmana. Spokój i rozwaga, które emanują z tej postaci, są dla głównych bohaterów przystanią zaufania w świecie prowokacji i kłamstwa, choć to właśnie on przynosi w finale najgorsze wiadomości.

Jest w filmie kilka zabawnych scenek, na przykład ta, gdy syn Kuronia, Maciej, zastępuje matkę przy smażeniu kotletów, a wszyscy mamy w głowie, że po latach stał się znanym kucharzem celebrytą.

Brakowało mi z kolei polskich protest songów z lat 80., niezwykle charakterystycznych dla klimatu epoki, a zamiast tego otrzymujemy na koniec… światowy hit George’a Michaela.

Podobno dzisiejsza młodzież nie ma pojęcia, kim był Kuroń. Ten film choć trochę może wypełnić tę czarną dziurę niewiedzy.

Ocena: Na pełnej fali

2026-11-20

Krzysztof Skiba