Krajowe elity polityczne są jak spieprzony asfalt na A4 pod Krakowem – szybko kruszejący, drogi, chłonący, co się da, niewart zaufania, a już najbardziej opłat ponoszonych przez użytkowników. Przykładem takiej wietrzejącej solidności są trzej polscy ambasadorowie, którzy napisali listy do swego nominalnego szefa (Sikorskiego), że nie chcą już reprezentować państwa polskiego, bo nie godzą się z tym, co robi ono z Trybunałem Konstytucyjnym. Jakub Kumoch ostentacyjnie zrezygnował z prominentnej funkcji w Pekinie, Paweł Soloch w Bukareszcie, a Krzysztof Szczerski w ONZ. To ważne placówki, a nowojorska i pekińska nawet ważniejsze. Dyplomatów łączy polityczne pokrewieństwo, tak owocnie punktujące w ich karierach. Wszyscy służyli Andrzejowi Dudzie, który odchodząc, nawet prosił ministra Sikorskiego, by ich ze stanowisk nie ruszał, na co tenże się zgodził. Aliści ruszyli się sami…
Gdy zimą 1981 roku wybuchł w Polsce stan wojenny, ze swych zaszczytnych misji, w akcie politycznego protestu, zrezygnowało dwóch dyplomatów. Zdzisław Rurarz, ambasador PRL w Japonii, i Romuald Spasowski, ambasador PRL w USA. Obaj poprosili o azyl polityczny w krajach swego urzędowania i go otrzymali, zaś ich gest wywołał ogromny oddźwięk, nie tylko w Polsce. Obaj uznali, że nie mogą reprezentować państwa, które zbrojnie uderzyło w swoich obywateli, a Rurarz napisał nawet zdecydowany list do Jaruzelskiego w tej sprawie. Obu dyplomatów uznano za zdrajców, zaocznie pozbawiono obywatelstwa i skazano na śmierć.
Subskrybuj