W tym dniu czujemy doniosłość chwili. Polacy wywieszają flagi, nie brakuje patriotycznych symboli na balkonach. Wchodzimy w ten dzień z nadzieją na radosne przeżycia. Nie wszyscy na marszach, paradach, piknikach; dla wielu telewizor był oknem na Święto Niepodległości. Zapowiadało się dobrze. Od rana cieszyła relacja ze Szczecina, gdzie na maszt pięknego promowca wciągnięto biało-czerwoną flagę. Uradowani Szczecinianie, marynarze, pogodny, przyjaźnie nastrojony premier Tusk.
Na Placu Piłsudskiego mogło być równie radośnie. Wojskowa parada zawsze wygląda imponująco. Czar świętowania jednak prysnął wraz z ostatnimi słowami prezydenta o obronności. Karol Nawrocki nie uszanował doniosłości chwili i wygłosił, wykrzyczał, przemówienie pod żadnym względem niepasujące do Dnia Niepodległości. Gdyby mi opowiadano, że prezydent wszystkich Polaków w takim dniu rugał rząd, a personalnie ministra finansów, nie uwierzyłbym. Ale widziałem, słyszałem. To się zdarzyło tu i teraz, powodując dziesiątki krytycznych komentarzy. Publicyści oraz politycy zarzucili głowie państwa wykorzystanie świątecznej uroczystości do ostrej walki politycznej i pogłębiania podziałów zamiast budowania wspólnoty. Ostro ocenił jego wystąpienie dziennikarz Patryk Michalski. Zarzucił mu stawianie interesu partyjnego ponad rację stanu: „W ostatnich latach nie było tak złego prezydenckiego przemówienia”. Mam wrażenie, że się nie mylił…
Polska w tym dniu była biało-czerwona. Marsz Niepodległości w Warszawie też wyglądał jak biało- czerwona rzeka. Szkoda tylko, że dym z rac znów przysłonił piękny obraz świętującej Warszawy. Krzysztof Bosak krzyczący „NARODOWCY” też wpisał się w inną kolorystykę. Przekonywał, choć to w kontekście marszu brzmiało nieprawdziwie, że „jesteśmy wspólnotą stojącą dumnie na straży niepodległości. Na Marszu Niepodległości jesteśmy u siebie. W przyszłym roku polscy patrioci muszą stworzyć propolski rząd. Czas usunąć obecną sitwę od władzy…”. Dla znacznej części maszerujących nie było to pokrzepienie serc. Po marszu ciszy w Krakowie tliła się nadzieja na pojednanie. Nie tym razem. Panom daleko do narodowej zgody, ale do zepsucia nastroju świętowania blisko.